..
พุทธสุภาษิต : มโนปุพงฺคมา ธมฺมา - ธรรมทั้งหลาย มีใจเป็นหัวหน้า.

  • กลับไปยัง : นานาสาระ
  •      เรื่อง : สัญชาตญาณของแมงป่อง : ว.วชิรเมธี




    "สัญชาตญาณของแมงป่อง"



    ***********************************


    เร็วๆ นี้มีลูกศิษย์คนหนึ่งมาเล่านิทานให้ผู้เขียนฟัง
    พอได้ฟังแล้วก็ทำให้เกิดความสว่างโพลงในหัวใจได้ไม่น้อย
    คุณน่าจะได้ฟังนิทานเรื่องนี้ดู บางทีอาจจะทำให้หายข้องใจได้บ้างว่า
    คนบางคนนั้น เขามี "ธาตุแท้" ของเขามาอย่างนั้นเอง

    นิทานนั้นมีอยู่ว่า ......
    มีอยู่วันหนึ่ง เจ้าแมงป่องตัวหนึ่ง
    ไต่ไปมาตามริมฝั่งน้ำจนเซ็งชีวิต เลยเกิดความคิดขึ้นมาว่า
    ถ้าได้ข้ามน้ำไปยังฝั่งโน้น
    คงมีอะไรให้ทำมากกว่าการไต่ไปมาอยู่ที่เดิมอย่างซ้ำซากเป็นแน่
    มันมองหาวิธีที่จะข้ามน้ำไปยังฝั่งโน้นอยู่หลายวัน และในที่สุด
    โอกาสก็มาถึงจนได้
    เมื่อมันพบกบตัวหนึ่งกำลังจะว่ายข้ามน้ำไปยังฝั่งตรงข้ามพอดี
    เจ้าแมงป่องเห็นเช่นนั้น จึงขอเป็นผู้โดยสารขี่หลังกบไปชมวิวฝั่งโน้นบ้าง
    กบนึกสังหรณ์ใจแปลกๆ จึงถามว่า

    "แมงป่องเพื่อนรัก เธอจะรับประกันได้อย่างไรละว่า
    เมื่อฉันให้เธอขี่หลังข้ามไปฝั่งโน้นแล้ว เธอจะไม่แว้งมาต่อยฉัน"

    แมงป่อง : "กบเพื่อนรัก ทำไมจึงมองฉันในแง่ร้ายเช่นนั้น
    ถ้าคนอย่างฉันไม่มีคุณธรรมต่อเพื่อนเช่นเธอเสียแล้ว ในโลกนี้
    คงหาคนดีไม่ได้อีกแล้ว"

    "มั่นใจนะว่าเธอจะไม่ต่อยฉันกลางแม่น้ำแน่ๆ" กบคาดคั้น

    "โธ่เพื่อนเอ๋ย - - ถ้าฉันต่อยเธอ ฉันก็จมไปพร้อมๆ
    กับเธอนะสิ" แมงป่องอธิบายอย่างสมเหตุสมผล

    "เออ จริงของเธอสินะ มาสิ
    ถ้างั้นเธอขึ้นขี่หลังฉันได้เลย เราจะข้ามไปฝั่งโน้นด้วยกัน"

    ว่าแล้ว เจ้าแมงป่องก็ได้ขี่หลังกบสมใจ
    กบน้อยพาเพื่อนร่วมทางลอยไปสักพักหนึ่งก็จะถึงฝั่ง
    พอเห็นฝั่งเคลื่อนตัวมาใกล้ทุกที
    เหลืออีกเพียงศอกเดียวเท่านั้นก็จะถึงฝั่ง
    แมงป่องก็เผลอตัวต่อยหลังกบเข้าอย่างถนัดถนี่
    กบร้องด้วยความเจ็บปวดขึ้นสุดเสียง พอรู้สึกตัว กบก็หันมาถามแมงป่องว่า

    "ไหนแกรับปากว่าจะไม่ต่อยฉัน แล้วนี่แกทำอะไรลงไป ?!?"

    "ไม่รู้สิ ฉันไม่ได้คิดจะต่อยเธอเลย
    แต่มารู้สึกตัวอีกที ฉันก็ต่อยเธอไปแล้ว"

    แมงป่องตอบอย่างเสียไม่ได้ไม่ยี่หระกับสิ่งที่ตนทำแม้สักนิด
    อนิจจา กบน้อยพอลอยแตะฝั่ง ก็ถึงแก่กรรมไป
    ส่วนแมงป่อง ก็ขึ้นฝั่งอย่างสบายใจ
    ดูไม่รู้สึกทุกข์ร้อนอะไรกับสิ่งที่ตนเป็นคนก่อแม้แต่น้อย...


    ทันทีที่ฟังนิทานเรื่องนี้จบ ผู้เขียนนึกถึงคำๆ
    หนึ่งขึ้นมาทันที นั่นคือคำว่า

    "สันดาน"

    ขออภัย หากคำนี้เป็นคำไม่สุภาพ แต่ผู้เขียนรู้สึกว่า
    ในโลกนี้ มีคนบางประเภทจริงๆ ที่เกิดมาแล้วทำตัวเป็น "อันธพาล"
    โดยสายเลือด โดยความเคยชิน จนเป็นนิสัย
    เราไม่ทราบว่า คนที่รู้สึกมีความสุขเสมอ
    กับการได้ทำร้ายคนอื่นทั้งโดยตรงและโดยอ้อมนั้น
    เขาเติบโตมาในสภาพแวดล้อมอย่างไร ได้รับการศึกษามาอย่างไร
    แต่พอมาเจอกับเรา
    เขาก็ได้กลายเป็นคนที่มีความสุขกับการเป็นคนเลวไปเสียแล้ว
    สำหรับคนประเภทนี้ คุณคงไม่ต้องไปทำร้าย
    หรือตอบโต้เขาอีกแล้ว การที่เขาเป็นคนเช่นนั้น
    นับว่าเป็นเคราะห์กรรมของเขามากพออยู่แล้ว
    "เพราะทั้งชีวิตนี้คนเช่นนี้จะไม่ได้รับความรักจากใครเลย"
    ลึกๆแล้วคนที่มีความสุขกับการหาทุกข์ให้คนอื่นนั้น เขาเป็นคนน่าสงสาร
    บางทีหากเราสามารถคลี่ปมของเขาออกมาดูได้ ก็จะเห็นว่า
    คนอย่างนี้ควรได้รับความเห็นใจ มากกว่าจะซ้ำเติมเขา
    ปล่อยเขาไปเถอะคุณ
    การที่เขาเป็นคนเลว (โดยสันดาน) แล้วยังไม่รู้สึกตัวนั้น
    ก็ทำให้เขาสร้างกรรมหนักหนาสาหัสแก่ตัวเองมากพออยู่แล้ว
    เราไม่ควรจะเลวร่วมขบวนกับเขา ด้วยการหาวิธี "เอาคืน" แก่เขาเลย
    การไม่ยุ่งกับคนประเภทนี้ คือ วิธีรับมือที่ดีที่สุดวิธีหนึ่ง

    พระพุทธเจ้าเคยเล่านิทานว่า

    ในอดีตชาติ
    พระองค์ทรงเคยเกิดเป็นราชสีห์เจ้าป่า จู่ๆ
    วันหนึ่งมีหมูสกปรกที่ชอบนอนกลิ้งเกลือกในหลุมอุจจาระเหม็นคลุ้งมาท้าสู้กัน
    ราชสีห์เจ้าป่ามองดูเจ้าหมูสกปรกแล้วก็คำรามขึ้นว่า

    "เจ้าหมูสกปรกเอ๋ย หากเจ้าต้องการชัยชนะ
    ข้าก็ยินดีจะยกชัยชนะนั้นให้เจ้าเดี๋ยวนี้เลย
    แต่จะให้ข้าไปสู้กับเจ้านั้น ข้าไม่สู้หรอก
    ข้ายินดียอมแพ้เสียยังจะดีกว่าไปสู้กับหมูสกปรกอย่างเจ้า"



    คนบางคนนั้น มีธาตุแท้ไม่ต่างอะไรกับแมงป่อง
    และมีความสุขกับการทำความเลวเหมือนกับหมูป่าที่ชอบคลุกอุจจาระ
    หากคนเห็นเช่นนี้เข้ามาป้วนเปี้ยนในชีวิตของเรา วิธีที่ดีที่สุด
    ไม่ใช่การไปสู้กับเขา แต่ควรถอยออกมาจะดีกว่า การถอยนั้น
    บางครั้งไม่ใช่การยอมแพ้ แต่เป็นการแก้ปัญหาที่ดีที่สุดรูปแบบหนึ่ง

    คนบางประเภทนั้น
    เขาเป็นมนุษย์ประเภทสูญเสียสามัญสำนึกขั้นพื้นฐาน
    ไม่รู้จักแยกแยะดีชั่วถูกผิด หากคุณไม่ถอยให้เขา ก็มีแต่เจ็บตัวฟรี
    ดีไม่ดีอาจวอดวายหายนะถึงชีวิต และจะหวังให้คนชนิดนี้สำนึกผิดนะหรือ
    ไม่มีทางเสียหรอก

    แมงป่องน่ะคุณ เวลามันต่อยใคร
    มันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไปได้อย่างไร
    จะให้เขาสำนึกจึงเป็นเรื่องไกลเกินฝัน
    ทางที่ดีที่สุด คือ อยู่ห่างๆ ไว้ ปลอดภัยที่สุด.

     


    จาก : ท่าน ว.วชิรเมธี
    ที่มา : ไม่ปรากฎที่มา

    รายงาน ณ วันที่ 05 มิ.ย. 2553 เวลา 16:02:56 น.



    โปรดร่วมแสดงความคิดเห็น :

    มีปัญหาเกี่ยวกับการใช้งาน โปรดติดต่อ Admin ได้ตลอด 24 ชั่วโมง